Egmond Wandelmarathon 25/26 januari 2025

 

Vrijdag 24 januari 2025

Op vrijdag begint voor mij altijd dit unieke wandelevenement al. Cees brengt mij weg met Amber. Ja, ik kan best zelf autorijden,  maar dan heeft Cees het hele weekend geen auto. We zijn dit jaar iets later als anders, dat heeft zo zijn oorzaak en dat geeft ook niet. Als ik in het hotel kom is de kamer al klaar en kan ik mijn spulletjes neerzetten. Dan gaan we even bij zee kijken, maar voor we op het strand zijn, knarst het zand al tussen mijn tanden. Dan maar even ergens wat drinken en snoepen.

Het wordt voor Cees tijd om terug te gaan en ik ga me installeren in de hotelkamer. Met Reina afgesproken samen de startkaart op te halen. Als we bij de sporthal komen zijn Peter en Jacqie er ook. We kletsen wat en dan zijn we gewoon de eerste die hun startkaart uitgereikt krijgen. Thea is ook weer van de partij en staat als vrijwilliger al klaarom haar taak op zich te nemen. Leuk om Thea weer te zien, die ken ik al uit "de Vassy" tijd. Wat was dat eigenlijk een gave tijd. Reina haalt haar shirt op en dan gaan we lekker weer richting het hotel.

Heerlijk er wordt voor ons gekookt!

Reina en ik hebben heel veel te bespreken en we vinden het beiden fijn om weer samen op stap te gaan. Als het restaurant bijna leeg is, besluiten wij ook om onze kamer op te zoeken.  Morgen gaan we van start op de zuidroute.

Zaterdag 25 januari 2025

Om half 7 loopt de wekker af en om kwart voor 7 spring ik eruit. Aankleden, mijn tas staat klaar en hup naar het ontbijt! Echt zo uitgebreid en goed verzorgd! Niets te klagen. We wensen Peter en Jacqie goedemorgen en vinden een plekje. Na het ontbijt gaan we naar de sporthal om te starten. Als we daar aankomen worden we verwelkomt door Monique, Nathalie, Conny, Annette en Edwin. Zij zijn vanmorgen komen rijden en lopen met elkaar hun tempo. Wij lopen het onze.

Ooowww en we hebben gelijk de klets. Veel wordt er besproken, wij ervaren het allebei als fijn. We gaan het strand op, gelukkig is er minder wind en redelijk "hard" zand. We hebben de wind tegen, maar het is zeker goed te doen. Het spettert iets, maar niet de moeite om de poncho op te zoeken.

En weet je wat zo leuk is? Eindelijk weet ik hoe dat kleine vogeltje heet! De drieteenstrandloper. Wil je meer over dit vogeltje weten, Klik hier

Oowwwja, je moet weten, we lopen met z'n drieën, want we maken steeds foto's voor Thea (niet de Thea van de sporthal,  een andere) en zeggen dan even wat we zien!

Dan komt de eerste splitsing, er is een stempelpost en je kunt er koffie krijgen, maar na de dubbele koffie bij het ontbijt, hou ik het bij een speculaasje. Een stempel rijker, wij gaan door!

Wij worden ingehaald door de dames uit Benschop en even later zie ik Ineke en Hans. We kletsen even en dan gaan we ieder weer onze weg. Wat ligt daar op het strand? Is het afkomstig van een schip? Ik wilde al gaan strandjutten, maar dit neem ik niet mee.

We lopen  verder, van de miezerregen hebben we weinig last. De 15 km lopers verlaten het strand en de langste afstand gaat door naar Bakkum.

Na ruim 8 km is het tijd om even te rusten. We kiezen voor een strandtent, super vriendelijk personeel die wel van een lolletje houden. En echt hé heel gezonde zuivel met gezonde vetten, daar gaan we voor. Nog even een sanitaire stop en door.

Oowwja een foto van coupe Noordzee, leuk toch?

Tijd om te stempelen en een appel te scoren. We lopen ivm het vele water in de duinen een aangepaste route. Niet erg hoor, wij zien toch niet zo heel veel. 

Na niet zo heel veel kilometers te hebben gelopen komen we op de camping in Bakkum aan. Daar worden we verrast met een krentenbol. Met de krentenbol in mijn hand loop ik verder en dan valt mijn oog op een verhalenhuis, nou verhalen hebben wij.

We komen langs het openlucht theater, wat helaas gesloten is....en door. De koeien zijn er gelukkig niet, dat geeft wat meer bewegingsvrijheid. En zo komen we bij "het zwanenmeer".

Na het zwanenmeer gaan we verder en komen we bij het " ganzenmeer", helaas deze foto is mislukt.

En dan haalt Shirley ons in en loopt een stuk met ons mee. Er is ook nu weer voldoende gespreksstof. 

Omdat wij een ander tempo hebben gaat Shirley weer verder en wij komen bij het "eendenmeer". Weer een leuke foto.

Er zitten op dit stuk best een paar pittige klimmetjes. Als de 15 km lopers erbij zijn op de route krijgen we nog een venijnige klim. Daarna zal de route wat gelijkmatiger worden.

We komen bij de laatste rust/stempelpost aan en wie  treffen we daar? Shirley hevig verontwaardigd! Wilde ze erwtensoep kopen, kan ze niet pinnen! Reina wil haar contanten geven, maar dat moet niet. Komt er uit de rij iemand naar haar toe met de vraag wat ze wilde bestellen. Ze moet op de plek blijven staan, hij komt terug. En.....dat wordt niet gewoon gezegd, maar heel duidelijk met een vingertje.....Shirley onderdanig: ja ik wacht hier.....en daar komt de erwtensoep!!!! Het codewoord voor vandaag is: erwtensoep!

We beginnen aan de laatste rekbare kilometers. We komen de fotograaf nog tegen, maken nog wat zonnige foto's.

En we komen Egmond weer binnen. Via Egmond city bereiken we de sporthal om onze laatste stempel voor vandaag te halen. Maar eerst maak ik een foto van  het voorjaar!

Na de laatste stempel gehaald te hebben in de sporthal,  gaan we in Egmond nog even wat drinken en dan naar het hotel. Relaxen en douchen. Het was een super dag! Gelachen, geschaterd, serieuze gesprekken kortom een waardevolle dag!

Zondag 26 januari 2025

Half 7, ik spring mijn bed uit! Het gaat vast weer een gezellige dag worden. Aankleden, koffertje inpakken want mijn koffertje mag vandaag bij Reina staan als wij aan de wandel zijn. Reina en ik gaan eerst nog iemand verrassen en bedanken! Zo leuk, ze weet van niets. We ontbijten en dan gaan we richting de sporthal om te gaan starten. We lopen naar het strand om deze op te gaan en daar ben ik even te enthousiast, dat moet ik bekopen en even in de rust, het is ook een pittige strandopgang dat wist ik eigenlijk wel van eerdere tochten.

Na even uit te blazen, gaan wij ook het strand op. Het zand loopt heerlijk en de wind in de rug. Er is van alles te zien, fietsers, honden die uitgelaten worden en een potje voetbal. Bij de eerste stempelpost verlaten de 10 km lopers het strand, de rest gaat nog even door.

De windmolens waren vandaag goed te zien. Natuurlijk kletsen we er weer heerlijk op los en soms zijn we stil, even Zen...

Na 8 km strand komt ook voor ons het moment om van het strand te gaan. Het is een pittige strandopgang met veel rul zand. Een klimmetje omhoog en dan....zeer stijl afdalen. We geven elkaar even een arm en zetten onze hakken in het zand....het uitzichtpunt slaan we even over.

We lopen nu naar Bergen aan Zee, daar gaan we koffie drinken is de planning,  het wordt onze eerste rust voor vandaag. Het is weer een dag met herinneringen. En weet je wat we dan zien??? Een boom aangekleed als kerstboom.

Heel leuk, maar misschien binnenkort veranderen in Paastak? Het is best oppassen hier voor fietsers, maar gelukkig geven we elkaar de ruimte.

In Bergen aan Zee drinken we koffie, heerlijk. Nadat we koffie hebben gedronken gaan we verder en komen bij de stempelpost. Na de stempelpost gaat de route sinds vorig jaar de andere kant op. We komen langs hotel Meyer, vroeger dronken we daar koffie, was mijn eerste rust daar. 

De route gaat net als vorig jaar aan deandere kant van Bergen de duinen in, nou ja het dorp uit, maar volgens mij komen we met een rondje weer in het duingebied richting Egmond. We komen trouwens in een heel mooi duingebied,  echt genieten. Soms staan Reina en ik gewoon even stil om rond te kijken of om een foto te maken! En dat kan!

Met hoogte verschillen hebben we ook te maken, best leuk en het laat je zien dat vlak lopen eigenlijk een makkie is.

De route gaat nu door het duingebied naar stempelpost 4. In dit gebied leven grazers en paarden. Na een poosje zien we ook grazers en mensen die het unieke plaatje willen en het op de hoornen nemen maar voor lief. Wij blijven op afstand en schieten wel een paar plaatjes, voor Thea.

Bij stempelpost "Het Woud" gaan we even in het zonnetje zitten, ik pak mijn boterhammen, even wat vulling in mijn maag. Ook hier is het gezellig. Maar omdat de finish niet naar ons komt, gaan wij de laatste rekbare kilometers maken.

En dan zien we de sporthal liggen!

We worden hartelijk onthaald. Het is gelukt! Met een schaterende lach, een traantje, jezelf overschatten en tot inkeer komen, maar vooral het gezellige samen op lopen, elkaar de ruimte geven. Het was in 1 woord een Top weekend!

Onze "gouden plak" is binnen en we nemen er een drankje op bij, het lijkt alweer, onze stam lunchroom. 

Cees is met Amber op het strand. Ik geef hem een seintje dat ik richting hotel ga om mijn spulletjes te halen. Reina en ik nemen afscheid, we bedanken elkaar voor een super gaaf, gezellig weekend en met een brede glimlach en een fijn gevoel gaan we uit elkaar. Het was een geweldig weekend.

Winterserie CWSV Prinses Marijke Geldermalsen 4 januari 2025

 

Vandaag staat alweer de 2de tocht uit de winterserie van CWSV Prinses Marijke in Geldermalsen op de agenda. Ik vind het daar altijd prima georganiseerd en kom er eigenlijk al heel lang. Eerst met Anja, later met Willem en de appgroep. Nu heb ik eigenlijk met niemand echt afgesproken. Ik weet dat sommige wandelmaatjes er niet zijn omdat zij andere verplichtingen hebben. 

Nog wel 's morgens bij het wakker worden  het weer bekeken  en toen besloten te gaan rijden. 

Als ik (zonder verkeerd te rijden) aankom op de parkeerplaats is het er erg donker, dat klopt zegt de parkeerwachter, de fietsclub is vergeten de lampen aan te doen. Ik parkeer de auto, trek mijn wandelschoenen aan en ga richting het clubhuis van de wandelvereniging. 

Ik meld me aan voor de 25 km en kijk dan om mij heen wie er zijn en of er bekenden zijn. Ik zie Edwin staan, hij is druk met zijn telefoon,  ik wens hem een gelukkig nieuwjaar en kijk nog even wie er verder zijn. Dat valt tegen, niet heel veel bekenden. Dan komt Monique binnen, gezellig! En even later komt Annette binnen.

Om half 9 volgt het praatje van de voorzitster (denk ik). Er is een omleiding en die wordt uitgelegd. Daarna mogen we vertrekken. Het ruikt buiten zo lekker naar de bakkersfabriek. Ik krijg dan altijd zin in een wafel.

Vandaag gaan we naar Buren, een leuk stadje. Maar eerst gaan we richting Erichem. We lopen langs de Betuwelijn,  een bekend stuk, of je het nu als eerste stuk loopt of als slot het blijft hetzelfde. Gelukkig hebben we op het eerste stuk gezelschap van Rob. Hij nodigt ons uit voor de RS80 tochten die nog op de agenda staan. Scheveningen, Lisse, Leiden, Woerden en Gouda. Een aantal keren zal ik er wel zijn, maar niet allemaal. Scheveningen en Lisse zijn gelijk met andere tochten waar ik naar toe wil.

Ik heb Monique al een poos niet meer gezien en we hebben genoeg te praten. Dan merk ik ineens dat ik vergeten ben mijn horloge aan te zetten en doe het alsnog. Oké bij de afstand dus 4,5 km bij tellen. Daar is overheen te komen.

Voor we het weten zijn we op de eerste rust, bij Manege Santana. De eerste 7 km zitten erop. We drinken een bakkie koffie en er is gelegenheid om naar het toilet te gaan. 

We maken er geen lange rust van want we willen ook weer op tijd terug zijn vanmiddag. 

We gaan nu echt richting Buren en na een klein stukje verkeerd te hebben gelopen (dat komt van het geklets), dan mis je een pijl!, herken ik weer waar ik ben.

We zijn in het stadje Buren en daar komen we langs het voormalig weeshuis. Wil je er meer over weten, klik hier 

We lopen verder en gaan een lusje te lopen. Zo komen we Buren vanaf een andere kant weer binnen. 

Nu hebben we er zo'n 14 km opzitten en tijd voor een 2de rust. Mijn maag begint te knorren maar in een restaurant laten we onze bammetjes in de tas. Die komen straks buiten wel.

Nu gaan we Buren echt uit en we komen nog langs een Peerenbosch, nou een bos kan je het niet noemen.......er staan een behoorlijk aantal perenbomen op een veld. Oeps......ik kijk nog even op internet en heb toch nog iets extra's te melden......het is een Landgoed....wil je meer weten, klik hier

Er is nog een 3de rust bij het Betuws Wijndomein en die laten we voor wat het is, het is toch geen training op rusten die we houden. Ik merk trouwens wel dat de consulten bij de fysio wel degelijk helpen. En....ik heb vandaag een warmere broek aan als in Linschoten! Helemaal geen spierklachten en ik kan een behoorlijk tempo ontwikkelen. 

De route brengt ons nu over een camping en dan valt mijn oog op een oude telefooncel....nog meer verbazing....het is een minibieb! Leuk!

En zoals altijd zit in Geldermalsen het venijn in de staart......je ruikt op een gegeven moment de bakkersfabriek en je denkt dat je er bent, maar je moet nog even. We lopen langs de sportvelden, hier was vorig jaar het feest omdat toen daar de postcodeloterij was gevallen. Nog even langs Appie Hein, nee niet voor de boodschappen, hier is het distributiecentrum  en we zijn bij de finish! We melden ons af, drinken nog wat en dan komt Conny met Karin binnen. Een nieuwjaarswens, even praten met elkaar. Dan wordt het tijd om naar huis te gaan, ik ben nog redelijk op tijd thuis. 

De eerste stempel in het boekje van 2025. En hieronder de route minus 4,5 km.

Linschotenloop 21 december 2024

 

Vandaag staat de Linschotenloop op het wandelprogramma. Ik probeer elk jaar aanwezig te zijn. Het lukt niet altijd omdat ik ook met het koor op de laatste zaterdag voor de kerst weleens een concert heb. Dit jaar zijn de concerten op vrijdag. Dat betekent dat ik na een kort nachtje op de fiets stap om naar Linschoten te gaan. Omdat 's middags de halve marathon van start gaat, is de auto niet handig. Je komt namelijk slecht Linschoten uit. Met Frits heb ik afgesproken om op tijd bij de startlocatie te zijn en als ik bij de voetbalvereniging binnenkom is Frits er al. Ik meld me aan en krijg het bestelde jubileumshirt en dan kunnen we van start. We vertrekken al om 08.15 uur voor de 30 km.

We hebben al snel de route opgepakt en we staan nog te zwaaien bij de eerste familieleden en dan komen we nicht Corrie al tegen. Voor Frits is deze nicht wat minder bekend, maar leuk. We lopen verder en gaan om beurten onze broers en zussen langs. Hoe gaat het met iedereen. En ondertussen lopen we de kilometers weg.

De route gaat zoals we gewend zijn eerst naar Oudewater. In Oudewater maken we even een foto van onze Swieber. Als kind keek ik altijd naar Swiebertje en spannend dat het was!

Oudewater blijft toch een mooie plaats, ik kom er graag, of met een tochtje vanuit mijn eigen huis of met een georganiseerde tocht. Zulke mooie plekjes.

Bij de voetbalvereniging is altijd een rustpost ingericht en daar drinken we even koffie en houden we een sanitaire stop. We tikken hier de eerste 10 km aan.

Als we weer buiten komen, voelen we een paar druppels, nee dat was niet de afspraak! Het blijft bij een enkele druppel en we zetten aan naar Hekendorp. 

In het verleden heb ik weleens met Frits gelopen en ik weet vanuit die tijd dat Frits een aardig tempo kan lopen. Ook tijdens de vierdaagse verbaas ik me altijd hoe snel hij gaat, dus ik had van te voren aangegeven dat ik niet meer zo snel loop als jaren geleden. We hebben afgesproken dat ik het tempo aangeef, dus krijg ik regelmatig te horen, lopen we niet te hard, nee hoor het gaat goed en anders geef ik het aan.

Ik krijg regelmatig complimenten over mijn lichtjes aan mijn rugzak en ja in de kersttijd heb ik altijd lichtjes aan mijn tas.

Nadat we elkaar bijgepraat hebben over onze broers en zussen en onze eigen thuissituatie komt de N4D in beeld.

Frits loopt de 50 terwijl hij de 40 mag, ik loop de 40 terwijl ik de 30 mag.

Hij heeft Grave gemist dit jaar en ik Linden. Over de drukte en het startsysteem hebben we ook onze meningen. We hebben het over eventuele massage na een dag wandelen en de kilometers van vandaag? Die verdwijnen onder onze voeten. De rust in Hekendorp slaan we over. Regelmatig hebben we de wind in de rug en dat is heel fijn. Vanuit Hekendorp gaat het via de Ruige Weide naar Papekop. We besluiten bij Dijketelg nog een rustmoment te pakken.

Na de rust gaan we Diemerbroek op. We hebben zoveel te kletsen dat er bijna geen foto's gemaakt worden, maar foto's heb ik wel, zoals deze:

Bij Dijketelg zien we een leuke krans aan de deur hangen en dat brengt ons op de kerstversieringen  bij ons thuis. En zo komen we van versiering op visite en wat we met de kerstdagen en oud en nieuw van plan zijn.

De lucht begint behoorlijk te dreigen.......zullen we het redden...... 

Onder het viaduct in Woerden nog een wagenrust van de organisatie.....tsjonge super  georganiseerd zeg.....er  staan nog mega veel rustplekken op de routebeschrijving, wij hebben op 30 km 2x keer gezeten en dat is genoeg.

En dan......ja hoor de kraan gaat open....en zo veranderen we een soort in kerstbomen, wel een vrije stijl hoor.

De poncho gaat aan.

Als we Linschoten binnen lopen is het tijdelijk wat minder regen en gaat de poncho even uit. Hier komen we familie tegen. Eerst Wilco en we kletsen even, zijn materieel hebben we al als reclame zien staan en hij vertelt dat daar zijn bedrijf gevestigd is. Ik draai me om en wordt aangesproken door neef Evert en Joke. Zij vertellen dat hun dochters mee rennen en ja hoor daar komen de eerste hardlopers van de halve marathon aan. Even een praatje en we gaan verder, nu moeten we de hardlopers gaan kruisen, dus oppassen. Eerst nog een bruggetje over.

Op de foto (uit de oude doos) is het rustig, maar vandaag is dat niet zo, we moeten oversteken tussen de hardlopers en dat lukt.

We maken op deze manier de start mee en zien toch nog wat van de Loop waar het allemaal mee is begonnen.

Dan wordt het opletten!!! Christiaan zou ons opwachten en ja hoor we lopen hem voorbij!!!! Een berichtje en even terug lopen. Leuk zo zien we een hoop familie.

Het begint te miezeren, we gaan ons afmelden en onze beloning in ontvangst nemen. 

Het is druk in de kantine, we gaan niet wat drinken maar naar onze huizen. Frits heeft nog een autoritje voor de boeg en ik een fietstochtje. En nu moet het regenpak toch echt aan op de fiets.

We krijgen een compliment over de tijd waarin we uiteindelijk de afstand hebben gelopen. Dat is ook niet slecht, de teller staat op 31,74 km in 5:26 uur.

 

Wandeldag "De Hoge Veluwe" 5 oktober 2024

 

Zaterdag 5 oktober, de wandeldag op de Hoge Veluwe staat gepland. Omdat wandelmaatjes andere afspraken hadden en zus Jannie ook andere verplichtingen had, ga ik alleen op pad. 

Het is echt herfst aan het worden en 's nachts al koud en vochtig. Ik geniet van de grondmist als ik onderweg ben en dan komt het zonnetje ook langzaam op en die maakt de morgen wakker, zingt het in mijn hoofd.

Het park gaat vandaag eerder open omdat de langste afstand echt om 09.30 uur van start gaat. Ik heb ook voor de langste afstand (22 km) ingeschreven.

Als ik om 08.55 uur bij het park aan kom, staat er al een hele rij auto's te wachten. De kaartverkoop is al gestart en ik snap het dus niet. Dan maar even uit de auto, mijn online gekochte kaarten scannen en hup ik mag het park op. De auto parkeer ik bijna naast de start. Ik ga nog even een sanitaire stop houden en een kop koffie drinken. Dan zie  ik dat er al voor 09.30 uur gestart mag worden. Dat wordt aanmelden en gaan.

Deze wandeltocht is 100% onverhard en dat is wel wat zwaarder dan een asfalttocht. De 22 km. lopers moeten de witte pijlen volgen. De ervaring leert dat deze tocht altijd perfect is gepijld. Ik heb het gpx-bestand wel gedownload maar ik krijg het niet goed in Komoot. Het is ook niet nodig weet ik uit ervaring. Ik loop het eerste stuk met 3 andere dames op, maar de snelheid klikt niet dus ik laat ze gaan. Ik ga alleen verder en geniet van de prachtige natuur.

Direct na de start loopt de route richting het Pampelse Zand. 

Dit is een gebied dat vroeger uit bossen bestond maar door intensieve beweiding met schapen konden de bossen zich daarvan niet zelfstandig herstellen. In de middeleeuwen ontwikkelde landbouw zich tot de potstalcultuur: heide werd geplagd, vermengd met schapenmest en over de akkers uitgespreid. Door dat plaggen en overbeweiding ontstond een landschap met uitgestrekte heidevelden en stuifzanden. Het Pampelse Zand is daar een voorbeeld van. 

Als je het pad in zuidelijke richting loopt zie je aan de rechterzijde de Franse Berg liggen en aan de linkerzijde een rustgebied voor het wild.

Een poosje later haal ik 3 dames in, ze lopen bij een mooie whirlpool voor de wilde zwijnen. 

We komen in het gebied dat de Pollen wordt genoemd, een grote zandverstuiving die door bezoekers ook wel een woestijn wordt genoemd. In 1998 besloot de Parkleiding dat de Hoge Veluwe een locatie moest krijgen waar het zand weer mocht stuiven. Om de Pollen weer tot stuifzand om te bouwen werd in 2001 de vegetatie van de zandduinen verwijderd, een vliegdennenbos gekapt en een laag humus weggehaald.

We lopen een stukje samen op en dan zitten de eerste 5 km erop. Er staat een info tent. Ik pak mijn banaan uit mijn tas en stop mijn jas in mijn tas. Even banaan eten, de schil gaat terug in mijn tas, die gooi ik thuis weg.

Na de infopost ga ik weer alleen verder en geniet volop van de prachtige omgeving en het weer. De route loopt over een smal pad langs heide en ik herken de Jeneverbessen struiken. 

Bij de 10 km staat weer een infopost, die loop ik eigenlijk vrij vlot voorbij. We gaan het bos in en al snel is duidelijk wie hier leven. Het pad is vrij smal en er staat een waarschuwing, dus een gewaarschuwd mens........

Eigenlijk ben ik toe aan wat eten, maar ik loop nog door, daar zal ik spijt van krijgen. Het is hier verrassend mooi maar ook smal en stijl. Er is zelfs een punt waar ik even hulp krijg, ik ben geen reuze klimmer in mul zand.

Nog even wat info over het bos waar we door heen gaan.

Het Otterlose bos is een zeer oud bos, dat ligt aan de westzijde van het Park, oostelijk van de Arnhemseweg en ten zuiden van het dorp Otterlo. In het begin liep ik langs de Jeneverbessen. De individuele struiken hebben een grillige vorm. Het Jeneverbessenbos is meer dan een eeuw oud. Zanglijster en andere lijsterachtigen eten graag de bessen. De vroegere eigenaren beheerden het Otterlose bos vanaf de middeleeuwen eeuwenlang als eikenhakhout. In de 19e eeuw kwamen er ook grove dennen bij. In 2002 kreeg De Hoge Veluwe het bos volledig in handen en bracht in 2017 het geheel binnen het raster.

Ondertussen raak ik weer aan de klets met een wandelaarster. We lopen een stuk samen op en dan zie ik deze mooie spons en ga een foto maken. De wandelaarster loopt verder, later zitten we naast elkaar op een boomstronk te eten, want dat moet ik nog steeds doen en ik voel dat steeds heftiger. Na het eten van mijn broodjes kan ik er weer tegen en vervolg ik mijn pad waar ik weer herkenningspunten zie!

Genieten doe ik zeker en door al het vochtige weer en de warmte van wat dagen, zijn er ook al paddenstoelen. Wel wat vroeg dit jaar, maar wel heel leuk.

Ooww door een klaphekje en dan.....precies de President Steynbank!!!! Herkenning!! Hieronder een stukje uit de beschrijving van de route:

Op verzoek van Helene Kroller-Muller maakte architect Henry van de Velde bij het geplande museum een monumentale bank met bijpassende tuinaanleg. Voor de bank met een omlijsting van rode en groene beuken kwam een met buxushagen omrand en met stenen ingelegd groot kruis, omzoomd door een dubbele rij lindebomen. Het kruis herinnert zowel aan het schip van een kerk als aan de legende van Sint Hubertus. Het midden van de bank heeft een reliëf met drie symbolen die verbeelden hoe president Steyn problemen oploste: vergrootglas,barometer en zwaard. Eerst de gebeurtenissen grondig bekijken, vervolgens de atmosfeer aanvoelen en ten slotte niet aarzelen. Helene was zo gehecht aan dit monument,  dat het er altijd tot in de puntjes verzorgd moest uitzien.

Na de President Steynbank gaan we nog een keer klimmen en klimmen en dalen. Dit keer via heel veel traptreden die zo natuurlijk mogelijk zijn aangelegd.

Maar voor de klimpartij komen we eerst nog wat paddenstoelen tegen.

Natuurlijk heb ik van één van de trappen ook even een kiekje gemaakt.

En zo komen we bij de grootste verrassing terecht. Net voor de laatste infopost. Met de gidsen daar maak ik nog snel een grapje, "zeker gevoerd en hierheen gelokt", de gids " hoor je de scharnieren niet kraken". Maar wel heel leuk zo op het eind.

Ik neem de laatste trappen en dan nog een stukje vlak terrein, de 22 km zitten erop. 

Als ik binnen kom wandelen staan Mineke, Luc en nog een dame al op mij te wachten. Ik krijg een schitterende medaille en een stempel in mijn wandelboekje. Onderweg heb ik besloten dat ik weer eens wat vaker met de wandelfitters mee moet gaan. Na Nieuwjaar daar maar eens over nadenken en aan beginnen. Ik heb nog een kort gesprekje met Mineke en nadat Luc nog een foto heeft gemaakt ga ik de auto opzoeken en naar huis. Ik merk wel dat ik wat meer van mijn spieren heb gevraagd dan bij een asfalttocht.