Vanaf het begin van mijn wandelcarriere heeft "De Amersfoortse" al op in mijn wandelagenda gestaan. Jammer genoeg vorig jaar overgeslagen, maar nu weer besloten om te gaan. In een overmoedige bui dacht ik, ik ga heen en weer rijden, een beetje onzin om te overnachten, maar.......een week voor de Tweedaagse begon, toch nog naar een hotelkamer gezocht en....gevonden in het Hotel Randenbroek, 800 meter vanaf de start, beter kan niet! Cees brengt mij op donderdagavond weg. Zodra mijn spulletjes op mijn kamer zijn vertrekt Cees weer. Ik maak mijn tas klaar voor morgen, zoek mijn kleding bij elkaar en check nog even buienradar!!! En.....!!! 30 mm regen morgen, o nee!!! Ik leg mijn grote poncho klaar en mijn regenpet, wat een petweer gaat het worden. Wekkertje gezet en dan ga ik plat, altijd die spanning voor de volgende dag.
Vrijdag 21 juni 2024
Als het wekkertje gaat eerst maar eens op buienradar kijken en,...........de 30 mm is verdwenen....wel kans op een bui in de middag, dus een kleinere poncho gaat mee! Even voor half 7 stap ik het hotel uit en loop ik naar de start. Zo relax! Ik meld me bij het startbureau met mijn startnummer en ik krijg mijn startkaart en een routebeschrijving op papier. Ik heb mijn gps niet bij me, anders had ik het gpx-bestand erop kunnen zetten. De organisatie maakt het zichzelf moeilijk door nog zoveel op papier te doen, maar het heeft ook wel wat. Na het aanmelden ga ik op zoek naar Marijke, wij hebben afgesproken samen te starten en als Marijke warm gelopen is, ieder onze weg te vervolgen. Marijke heeft namelijk een hoger tempo dan ik heb.
Marijke was snel gevonden tussen de lopers die klaarstonden om te starten. André staat er ook tussen en ik zeg hem gedag. Hij is in gesprek met anderen. En ja daar is het startmoment en worden de kaarten geknipt. De route gaat als vanouds Amersfoort uit, het bos in. We lopen naar mij idee anders dan anders, maar wat precies???? Het Kamp Amersfoort komt in zicht, altijd een moment van dankbaarheid, wij lopen in vrijheid en van de gevangenen in het kamp werd de vrijheid afgepakt, waarvoor, waarom?
Bij het langslopen van het kamp, word ik door een medewandelaar met de strekking van bovenstaande woorden aangesproken. Mijn hoop is dat we zelf geleerd hebben van het gebeurde en dat we dit levendig houden naar de jeugd, zodat ook zij mogen beseffen dat dit nooit meer werkelijkheid mag worden. Tijdens het gesprek neem ik ook afscheid van Marijke en ga ik zelf richting de Stoeterij. Daar ga ik eerst van de koffie genieten en het is tijd om een broodje te eten.
Tijdens de koffie raak ik in gesprek met een echtpaar. Het gaat over het aantal keren dat we nog Nijmegen willen lopen. En zo gebeurd het dat we samen opstappen en het Defensieterrein 'De Vlasakkers" oplopen. Het lijkt of de route iets anders is, toch is het klimmen en later het dalen hetzelfde.
Met het echtpaar heb ik een leuk gesprek en komt de vraag over mijn shirt en natuurlijk mag ik over het speciale, bijzondere koor vertellen. Ook over mijn beklimming van de Mont Ventoux en over de Alpe d'Huez. We verlaten het Defensieterrein en gaan richting de voormalige vliegbasis. Voor we over dat terrein gaan, eerst nog een rondje en wie zijn terrein komen we tegen?
Tja er komt zomaar een nummer van het koor in mijn hoofd, iets van "ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk was......met de tekst in mijn hoofd kom ik terug bij de voormalige vliegbasis. En wie herkent me daar, Reanka. Dat is lang geleden we lopen samen een stuk op, dan gaan zij rusten..en ik ga verder. We gaan door een parkje.
En zo kom ik bij de rust aan bij vv Vliegdorp. Ik klauter naar boven en omdat de smaak soep bij mij niet zo gewild is, neem ik een kop koffie. Ik eet mijn broodjes en banaan, lekkere koffie erbij en ik kan er weer tegen. Ik zwaai nog even naar Marijke.
Na de rust is de route ook anders dan ik me kan herinneren en dat schijnt te kloppen. En dat noemen ze dan "Laantje zonder eind". Op een gegeven moment ga je aan jezelf twijfelen of je nog op de goede route zit, maar het klopt.
De laatste rust voor vandaag, bij Bergzicht. Als ik aan mijn drankje zit, komt het echtpaar van vanmorgen weer langs en ze schuiven aan voor een drankje. En dan komt er een berichtje van Cees binnen, er komt regen. Ik pak mijn poncho er vast bij, want volgens buienradar gaat er straks een schuif open.
Ik vertrek van de rust en ga dan richting de finish, alleen die duurt nog even.
De laatste plaatjes worden geschoten.
En dan gaat de schuif open, gelukkig de poncho binnen handbereik en een organisatie met een rekbaar meetlint. Dat zorgt ervoor dat de laatste kilometers niet kloppen en wat krijg je dan? Wandelaars die lopen te mopperen. Word je route langer dan 40 km, geef het aan dan is het geen probleem, nu loopt iedereen te mopperen in de regen.
Als ik bij de finish aankom, vertrekken Annet, Monique en Edwin net.
Ik vind een plekje op het terras en dan blijk ik naast Nelleke te zitten. Nelleke is een nichtje van mijn schoonzus.
Als de regen minder is, ga ik richting het hotel, douchen, voorbereiden op morgen en een hapje eten in de stad.
Zaterdag 22 juni 2024
De wekker loopt af, even kijken wat het Nederlands elftal heeft gedaan gisteren. Ik had geen puf om de wedstrijd te kijken. Dan even buienradar raadplegen, regen wordt er niet verwacht dus de grote poncho kan in de koffer. Ik kleed mij aan, pak mijn koffertje in, ontbijten, sleutel inleveren en naar de start.
Conclusie over het hotel: hier wil ik volgend jaar weer logeren.
Ik meld mij weer bij het startbureau en ik krijg de route voor vandaag met de knipkaart. Daarna ga ik kijken of ik bekenden zie en ja daar is Marijke weer en André wordt ook gespot. Om 7.00 uur mogen we weg. De route gaat nu door een natuurgebied waar vroeger een ziekenhuis stond. In het verleden gingen we ook door een deel van dit park, maar nu is het velen malen groter.
Hier maken we direct al een lekkere lus, na de lus komen we de 30 km lopers al samen en lopen we een stuk samen op. Dit stuk is weer bekend en zo gaan we richting de eerste rust, die ligt vandaag op zo'n 16 km. We moeten heel wat modder trotseren voor we bij de rust zijn en inmiddels heb ik ook al een sanitaire stop gehouden. De dame die achter mij liep had hetzelfde plan en allebei waren we blij met onze Liberpee. Eenmaal aangekomen bij Bergzicht, vond ik het er erg druk, wat doe je dan? Doorlopen naar de Pyramide. En wie staat er foto's te maken bij de piramide?? Sylvia! Leuk, zij loopt de 30 km. Ik ga naar de koffie en zit ondertussen bijna op de helft voor vandaag.
Als ik op het bankje zit te genieten komen Annet, Monique en Edwin voorbij. Even roepen en zwaaien en hup zij gaan vast door.
Ook al zit ik lekker, de finish komt niet naar mij toe, dus ik moet naar de finish. Ik loop vandaag vrij veel alleen, maar er lopen vaak wel wandelaars achter mij en die gesprekken volgen is ook grappig. Zo lopen er een heel stuk 2 wandelaars achter mij (ze doen nog even mijn rugzak dicht omdat ik vergeten was dicht te doen) en die hebben het over veel uiteenlopende onderwerpen, zoals geloof, pijngrens bij operatie, huisartsen in opleiding, ik geniet van de gesprekken en beaam eens iets door een juigend gebaar te maken. En zo komen we in Woudenberg aan. De olifant bij de tegelzaak staat er nog steeds. En wist ik eerst niet waar/welke voetbalvereniging er bedoeld werd, nu is het duidelijk.
Bij de voetbalvereniging is er weer een smaak soep die niet mijn voorkeur heeft, er heeft een kip met zijn poot in geroerd, vandaar dat het kippensoep heet. Ik maak er met wandelaars die aan mijn tafel komen zitten een grapje over. Ik zit te proppen om mijn brood te eten, het lukt met moeite, maar het moet!! En dan zie ik Marijke vertrekken, even roepen, zwaaien, we zitten op koers weten we. Na een gezellige pauze is het tijd om op te stappen. We gaan naar de aanmaaklimonade bij YMCA.
Bertus kon ik niet weten dat ik hem op de foto heb gezet en.......wat zie ik in zijn foto's, hij heeft mij gefotografeerd, ik krijg de foto, leuk, dank je wel.
De route is bekend naar de YMCA, we lopen dit stuk vrij veel over het asfalt. En een stuk langs een provinciale weg. Vroeger liepen we door het naastgelegen natuurgebied, maar zoals al gezegd is, er mag steeds minder van de beheerders van natuurgebieden.
Volgens de routebeschrijving moeten we vandaag maar 39,4 km afleggen, maar na gisteren gelooft niemand hier in. We gaan Den Treek weer in maar eerst worden we door verkeersregelaars geholpen met het oversteken! Fijn want het is best een drukke onoverzichtelijke oversteek. Dit stuk wat we nu lopen is al jaren hetzelfde.
Het YMCA kamp komt in zicht en ik verheug me op de aanmaaklimonade. Ik bestel 2 bekertjes en ga die lekker opdrinken, dan nog even een sanitaire stop en hup door! Ik app nog even naar Cees dat ik er bijna ben, dan kan hij vast gaan rijden.
En zoals je ziet, hier is het ook super nat, modderig en staan er stukken bos onder water. Het is minder lang lopen vanaf de laatste rust dan ik dacht. Binnen een uur sta ik bij de finish. Ik meld mij af, stempel mijn boekje en krijg medaille nummer 8. Wel even vreemd om nu alleen te zijn, normaal feliciteer je elkaar. Ik haal een drankje en ga even op het terras zitten. Cees is er nog niet. Dan zie ik Nelleke nog, ik feliciteer haar en vraag of zij haar ouders de hartelijke groeten wil doen.
Cees appt dat hij op het parkeerterrein staat, ik loop erheen en er zit een heel blij hondje achterin. We halen mijn koffertje op bij het hotel en rijden dan naar huis. Onderweg zie ik nog wandelaars lopen die nog moeten finishen.
Het waren 2 pittige dagen, maar als je dit loopt, moet Nijmegen ook lukken zeggen we altijd. Maar,.........we missen nog steeds warm weer.
.jpg)
.png){kind=logo}
